14-23 augustus: Waternetwerken en karma

Ik geef toe, elke week een stukje schrijven over mijn verblijf in Singapore is wat teveel gevraagd. Vijf van de zeven dagen in de week ben ik gewoon aan het werk voor mijn scriptie. Nu vind ik dat zelf wel interessant, maar om daar nou alinea's mee te vullen is voor jullie waarschijnlijk minder interessant. Ondanks dat denk ik dat jullie onderhand wel benieuwd zijn waarom ik nu eigenlijk in Singapore zit voor mijn scriptie. Daarom nu in het kort in één alinea waar mijn onderzoek over gaat.

Water om te drinken. Je tapt het elke dag uit de kraan en drinkt het zonder nadenken op. Maar onder de grond bevindt zich een enorm netwerk van pijpleidingen waardoor water van reservoirs naar je huis toe loopt. Misschien dat je na het nieuws over GenX de afgelopen tijd wel iets meer over de kwaliteit van water nadenkt. Hoe weet je nu zeker dat het drinkwater veilig is? Hiervoor worden in het netwerk erg dure sensoren geplaatst die de kwaliteit meten. Bij het plaatsen wordt nu verondersteld dat de sensoren perfect werken, maar dat is niet zo. Bijvoorbeeld sensor drift, veroudering of onnauwkeurigheid kan een probleem opleveren, net als de moeite die het kost om een geplaatste sensor in het netwerk te onderhouden. In mijn project onderzoek ik het effect van deze onzekerheid en of je de sensoren anders moet plaatsen om levensgevaarlijke situaties te voorkomen. Want terroristen hebben in het verleden wel eens gedreigd om gif in drinkwatersystemen te stoppen.. In Singapore staat een testbed, een waternetwerk in het klein, met enkele sensoren waar ik op basis van data uit experimenten onderzoek doe naar de onzekerheid van sensoren.

Hoe ziet zo'n doordeweekse dag er hier dan verder uit? Vroeg opstaan, hopen dat een van de drie badkamers vrij is (ik deel het hele appartement met 8 anderen) en ontbijten. Vaak is dat een croissant of iets dat op een worstenbroodje lijkt of andere in Nederland onbekende broodjes. 's Avonds kom ik weer thuis en ga ik in de buurt wat eten, series en sport kijken en kijken of de mensen in Nederland al een beetje wakker zijn. Afgelopen dinsdag was ik het Aziatische eten een beetje zat. Nu zie ik elke keer als ik de deur uit stap een veel te drukke vierbaans eenrichtingsweg een net 'Wine and Dine' restaurant aan de overkant van de weg. Ik besloot daar te eten. De champignonsoep, rib eye en crème brûlée waren heerlijk en dat ik van dat geld 20 keer chicken rice kan halen, maakt dan ook niet meer uit.

Zaterdag ging ik naar Chinatown, het stadsdeel waar de eerste grote groepen Chinezen woonden die begin 19e eeuw in de haven werkten. De wijk heeft veel winkeltjes, lekker eten en vele verschillende tempels. Waaronder de Buddha Tooth Relic Temple, een enorme Boeddhistische tempel en museum van zes verdiepingen, met veel goud en tienduizenden Boeddhabeeldjes. Het is net behang. Elke muur zit er vol mee, rijen en kolommen beeldjes van enkele centimeters groot. Ik kwam toevallig net binnen in een groots gebed die werd voorgedragen door een groep monniken. Indrukwekkend.

Ook stond er een bijna 200 jaar oude Hindoeïstische tempel. Of wacht, een Tamil tempel. De Indiërs op de universiteit hebben me duidelijk uitgelegd dat Hindoeïsme niet bestaat en geen religie is, maar een fout van de Europeanen is die alle verschillende religies in India gewoon één naam gaven. Deze tempel had, zoals je op de rechterfoto ziet, enorm veel beelden en veel kleur. Over een bekend begrip uit beide culturen, karma, leerde ik een dag later meer..

Ik ging toen naar Sentosa Island, met zijn vele resorts, golfbanen en veel entertainment een paradijs in een paradijs. Voor dat laatste kwam ik, ik ging naar het pretpark Universal Studios Singapore. Het was een voordeel dat ik alleen was, aangezien de meeste attracties een extra rij hadden voor 'single riders'. Ik was er om de gaten op te vullen zeg maar. Toch voelde ik me wel een beetje schuldig toen ik langs de rij van 2 uur voor de Jurassic Park wildwaterbaan liep en na 1 minuut al in een bootje zat. Toen kwam de karma: ik kreeg een complete golf water over me heen en werd zeiknat.

Gelukkig was het warm en waren er genoeg achtbanen om in op te drogen. Zoals een achtbaan die vijf keer over de kop ging, een gave Revenge of the Mummy achtbaan in het donker en een veel te realistische, enorm spannende 3D Transformers achtbaan. Ik heb nog nooit zo'n harde doodskreet gehoord, zo echt was die attractie. Ook waren er veel Minions vanwege de laatste Despicable Me film.

De kaart. 1: Chinatown. 2: Universal Studios

7 - 13 augustus: Vuurwerk en Rivierpanda's

Komt een Singaporees bij de KFC. "Mag ik dat met rijst?" "Meneer, we hebben geen rijst." "Heeft u dan noedels?", probeerde de man hoopvol. "Nee, alleen wat op het menu staat.", antwoordde ze. "Oh.." Hierna liep de man voor me in de rij teleurgesteld weer naar buiten. Het klonk alsof het haar wel vaker overkwam.

Hoe westers Singapore zich ook wil presenteren, in de praktijk valt dat wel mee. Zo moest ik met gebaren uitleggen hoe de wasmachine werkte aan een huisgenote, omdat ze geen woord Engels sprak of begreep. Van mijn leeftijd. Ik hoop dat het goed is gegaan.

Wat Singapore ook wil uitstralen is trots en macht. Dat werd goed duidelijk tijdens de Nationale Dag afgelopen woensdag. Hier in Singapore zal de baas van het land echt geen ontbijtkoek happen. Een perfect georganiseerde parade met veel militaire uitvoeringen, muziek, dans en vuurwerk als afsluiting is hoe ze het hier doen. Maar de lichtshow van honderden drones was het meest indrukwekkend. Zelf keek ik hiernaar op schermen in het park Gardens By The Bay East, waar je ook het vuurwerk goed kon zien. Ik had achteraf misschien wel iets rood met wits aan moeten trekken, want ik viel wel heel erg op..

Een avond eerder was ook niet rustig. Mijn oom, die al zo lang als ik leef in Singapore woont, was jarig. Het was gezellig en bijzonder. Een groot deel van zijn familie en kennissen had ik nog nooit gezien. Mijn Filipijnse tante en haar familie zongen en dansten en hadden zoveel eten gemaakt dat ze er denk ik nog weken van konden eten. Je zou met al die uitstapjes bijna vergeten waarvoor ik ook alweer in Singapore was. Oh ja, iets met experimenten op een testbed die het grootste deel van de week gerepareerd werd. Ik heb gelukkig wel veel kunnen schrijven voor mijn scriptie.

Zaterdag had ik geen keus. Ik moest naar de River Safari, een themadierentuin naast de Singapore Zoo. Ik had namelijk afgelopen zondag kaartjes voor beide parken binnen 7 dagen gekocht. In de River Safari staan rivieren en hun bewoners centraal. Zo heb je gedeeltes over onder andere de Amazone, de Nijl, de Ganges en vele vissen, krokodillen, otters, een enorm verblijf vol zeekoeien en panda's. Panda's? Ja, blijkbaar. Met een panda restaurant en een panda shop. Als je je nog afvraagt waarom mensen hier naartoe komen, hier is je antwoord. Ik vroeg me wel de hele dag af hoe het eruit zou zien als een panda zou zwemmen in plaats van urenlang liggend bamboe knagen.

Iets anders waarvoor je zeker naar de River Safari moet gaan is de Amazon River Quest, zie de foto rechtsboven. Het is net de Fata Morgana van de Efteling, maar dan zonder tovenaar en met echte dieren. Je moet net als attracties in een attractiepark even wachten, maar daarna vaar je in een bootje langs dieren uit het Amazonegebied: flamingo's, miereneters, jaguars, apen, capibara's, ibissen en meer. Erg mooi, maar helaas wel snel.

Zondag ging ik naar het National Museum van Singapore. Ik leerde dat ik niet de eerste Nederlander was in Singapore en dat er veel zeeslagen zijn gevochten tussen de Nederlanders, de Portugezen en de Britten in de straat van Singapore. Uiteindelijk waren het de Britten die het gebied claimden en in Singapore een grote haven bouwden om de Nederlandse monopolie te doorbreken. Met succes. Na het museum moest je, zoals je hieronder ziet, veel moeite doen om naar het Fort Canning Park ernaast te gaan waar vroeger de eerste Britse nederzetting stond.

De kaart. 1: Gardens By The Bay East. 2: River Safari. 3: National Museum & Fort Canning Park.

31 juli - 6 augustus: Verhuizen, Mountainbiken en de Zoo

Wat ben ik blij. Het hoogtepunt van deze week was toch echt de eerste nacht in mijn nieuwe kamer. Nadat de eerste, enorm kleine, vieze kamer wat tegenviel hield ik mijn hart vast voor de kamer waar ik de rest van mijn verblijf in zou zitten. Het is meer dan goed. Ik wist niet dat een airco zo weinig geluid kon maken en ook nog eens beter werkt. Elke week komt een schoonmaker langs voor de gang en badkamers, ik heb een eigen koelkast, meer loopruimte (lees: plek om mijn koffer uit te stallen) en ik woon nu zo goed als naast metrostation Aljunied, je weet wel, van Robert ten Brink.

Het openbaar vervoer is iets dat erg goed geregeld is hier. In de spits rijden de geautomatiseerde metro's om de 3 minuten en met ongeveer 1000 buslijnen kun je overal snel komen. En alles is goed gekoeld. Ik zie dit alles in Nederland nog niet snel gebeuren. Mocht je nou echt haast hebben dan is een taxi waar je goed misselijk in kan worden ook niet heel duur. Ik heb nog geen enkele keer om een rijbewijs durven vragen.

Er moest natuurlijk ook gewerkt worden. Maandag was ik bijvoorbeeld voor het eerst op het TNO kantoor en dinsdag zijn we langs een bedrijf geweest. Verder zijn de experimenten die ik hier ga uitvoeren steeds beter uitgewerkt, ik hoop dat ik snel daarmee kan beginnen. Dat zal helaas moeten gebeuren zonder mijn scriptiebegeleider Rob die dit weekend voor een tijd terug naar Nederland gaat. Vrijdag ging ik met zijn familie uit eten en moest ik hem gelijk geven dat het deze week minder warm was dan tijdens mijn eerste dagen. Ik blijf hier niet alleen achter, want op de universiteit wordt ik ook door Venkata, een Indiër, bijgestaan.

Zaterdag ging ik naar Pulau Ubin, een eiland in het noordoosten van Singapore waar de tijd lijkt stil te hebben gestaan. Dichte onaangetaste mangrove bossen, blauwe meren en dorpjes met ouderwetse hutjes. Bij ongeveer de helft van deze huisjes kon je een mountainbike huren om het eiland rond te fietsen. Dat deed ik dus ook. Tot ik op een bospaadje wat geritsel hoorde: apen. Ik stopte en wachtte geduldig tot ik ze beter kon zien. Na een minuut of vijf zaten meerdere apen zo ongeveer naast mijn fiets, wachtend of ze iets af konden pakken. Na een spannende ontsnapping beklom ik ook nog even de tweenahoogste berg van Singapore. Maar liefst 75 meter. Het is net Nederland.

Dat gezicht wanneer de mens te goed op zijn spullen let.

Alsof ik nu nog niet genoeg apen van dichtbij had gezien. Ik ging zondag naar de Singapore Zoo, een van de vier dierentuinen van het land. Naar de andere 3, meer themaparken, zal ik ook nog gaan. De zoo heeft enorm veel dieren vanuit elk werelddeel en ze hadden goed de ruimte. Zo konden de Oerang Oetans via de bomen en touwen boven de mensen de halve dierentuin door klimmen. Daarnaast waren de witte tijgers, de boomkangoeroes en het Fragile Forest het meest bijzonder. In dat laatste verblijf liep je vlak langs luiaarden, vleermuizen, vogels en maki's en mocht ik zelfs een wandelende tak vasthouden. Voor meer foto's van deze twee dagen verwijs ik je door naar Instagram.

Komende week wordt bijzonder, omdat het woensdag de nationale dag van Singapore is. Het land bestaat dan 52 jaar. En daar zijn ze trots op. Toen ik hier aankwam hingen overal al vlaggen, aankondigingen en er zijn al meerdere generale repetities geweest. Dat belooft wat.

De kaart. 1: Kamer Sims Avenue. 2: TNO Singapore. 3: Pulau Ubin. 4: Singapore Zoo.

29-30 juli: Bizarre bouwwerken en een boottrip

Het zijn toch wel de meest beroemde bouwwerken van Singapore. Marina Bay Sands en de Supertrees in Gardens By The Bay. Als je Singapore opzoekt op Google, staan ze bij de eerste afbeeldingen die je tegenkomt. Ik was er vrijdag al langsgereden toen ik even in het centrum moest zijn en ik besloot om hier zaterdag gelijk naartoe te gaan, dan hebben we dat maar vast gehad.

Als je de twee plekken voor het eerst ziet, zakt je mond wel even open. Zo fascinerend en enorm, hoe verzin je het. Ik begon de dag in Gardens By The Bay, een park volledig in het teken van duurzaamheid. Naast de constructies van de Supertrees, zijn er nog twee grote attracties: de Cloud Forest en de Flower Dome. In beide vond je vele bedreigde plantensoorten, houtsculpturen, een nepberg en nog meer waar je je al lang niet meer over verbaasde. Zoals de grootste indoor waterval ter wereld in de Cloud Forest, tegen die nepberg van 40 meter aan. Hieronder staan nog wat foto's uit deze twee werelden. Ik ga zeker nog eens 's avonds naar Gardens By The Bay om de bomen en het uitzicht op de stad in het donker te zien.

Toen was het tijd om naar het vijfsterrenhotel Marina Bay Sands te gaan. Je kon namelijk bovenop dat cruiseschip komen, wat op de drie flatgebouwen ligt, met uitzicht over de hele stad. Het enige wat je daarvoor moest doen was een kaartje kopen en in de juiste lift in de juiste toren omhoog gaan. Als toerist volg je dan dus gewoon de bordjes 'Observation Deck' in de hotel lobby. Dus ik doe dat en stap in een lift naar verdieping 57. Pas toen er hotelgasten in badjas bij kwamen staan en we bovenaan in een veel te luxe club uitstapten, bedacht ik me dat ik waarschijnlijk fout zat. Zo onschuldig mogelijk probeerde ik weer terug te gaan. Helaas, de lift werkte blijkbaar al die tijd alleen maar met een kamerpas die ik niet had. Door het hotelpersoneel, dat vast wel vaker toeristen tegenkomt, werd ik netjes naar de kelder gestuurd. Want daar moet je als toerist, als gepeupel, natuurlijk heen om een kaartje te kopen en dan met een andere lift naar een ander stuk van het dek. Het uitzicht was gelukkig prachtig en maakte alles weer goed.

Zondag koos ik voor een wat rustiger dagje. Met een ferry ging ik naar twee eilanden vlak onder het hoofdeiland van Singapore: St John's Island en Kusu Island. Op de ferry zelf kon je mooi uitkijken over de kust, de haven en het centrum van Singapore. St John's was een voormalig quarantaine eiland, maar nu een eiland voor weekendjes weg, onderzoekscentra en veel wilde katten die mij wel mochten. Maar het hoofddoel van de reis was Kusu, wat Chinees is voor schildpad.

Kusu Island. Trap er niet in.

Dit eiland stond dus bekend om de schildpad. Bij aankomst werd je daar al gelijk aan herinnerd met een standbeeld van een schildpad en een bord waar maar liefst vijf legendes op stonden over Kusu. Vier hiervan hadden te maken met, je raadt het al, een schildpad. Het eiland had ook een Chinese en een Maleisische tempel, maar er was bij meertjes en langs de kust nog geen echte schildpad te zien. Wel vissen, krabben, zeesterren, vogels en even later zelfs hagedissen en apen in de bossen. Maar schildpadden? Nergens. Tot je langs een aangelegd verblijf kwam, in de vorm van een schildpad. Daar, in en rond die vijver zaten minstens 50 schildpadden in alle soorten en maten. De vijver had zelfs een soort dak (dat leek op een schild..) om de zon tegen te houden. En je kon ze voeren. Bah. Zo kan ik het ook. Wat legendes over een diersoort, je pleurt een hele hoop van die dieren in een hok en de toeristen komen wel. Maar voor de rest was het zeker een prachtig eiland en een geslaagde dag. 

De kaart. 1: Gardens By The Bay en Marina Bay Sands. 2: St. John's en Kusu